Pożegnanie z Wronią

Po blisko dwóch latach wyprowadziłem się z małej Ukrainy na Woli. Bez cienia żalu pozostawiłem night-car-racing, kosmicznie drogie restauracje i puby (gdzie rzadko słyszy się język ojczysty) tudzież rozgrzebaną Grzybowską i cały chaos komunikacyjny. Tylko Kercelaka będzie żal, bo to świetny bar, bez zadęcia, uczęszczany przez swojaków, gdzie 40 g wódki kosztuje 8 pln a kompletne menu 32.

Więc znów zostałem bezdomny jak cygańskie dziecko, z koszulami na wieszakach w samochodzie, dopóki nie odzyskam wynajętego od lat domu i go nie odgruzuję, przywracając szwajcarskie standardy porządku i czystości na swojskiej Warmii.

Tak więc, nie mając się gdzie podziać w tym rekordowo upalnym czerwcu, zakupiłem bilet do Sydney i poleciałem spełnić obowiązek rodzicielski wobec Córki-Paryżanki, która postanowiła ponowić próbę skutecznego wyjścia za mąż. Tym razem wesele zaplanowała zimą (australijską), aby jej się makijaż nie rozmazał. No to pogoda dopisała, bo deszcz wprawdzie poszedł bokiem, ale i tak trzęśliśmy się, w galowych strojach, przez cała część oficjalną, zorganizowaną pod pachnącymi eukaliptusami, przed autentycznym, drewnianym domem weselnym pod Canberrą. Teraz tęsknie za przyjemnym chłodem australijskiej zimy, kiedy u nas hica ponad 40°C.

À propos upałów, mój nowy zięć urodził się w Afryce, wychował w RPA i od lat żyje w Australii. W ten sposób moja rodzina dopisała sobie członków na jeszcze jednym kontynencie. Globalizacja pełną gębą, wszystkie ko